Categorie archief: Recensie

Reacties op Meesters & Gezellen

 

Een zeldzaam mooi concert van Meesters en Gezellen in Dalfsen op 10 maart. De kwaliteit van de concerten de afgelopen jaren was al hoog, maar deze zondag werd weer een heel nieuw niveau bereikt. Het wordt een uitdaging dat volgend jaar weer te bereiken!
John Bouwman, 14 maart 2019

Wat hebben we zondagmiddag 10 maart in de Grote Kerk weer genoten van een prachtig concert van Meesters & Gezellen. Voor de zesde keer op rij doen ze Dalfsen aan en het voelt nog steeds als een voorrecht om in je eigen dorp zo’n kwalitatief goed koor te horen.

De titel ‘de magie van de Finse nacht’ doet zijn naam eer aan, want magisch was het. Prachtige, melancholische klanken werden afgewisseld met fluisteren, sissen, spreken en hijgen. Kortom, een bijzondere, verrassende middag. Ik kijk uit naar het volgende concert.
Liesbeth Bakker, 13 maart 2019

Cultureel Café in de NRC

In de aanloop van de aanstaande verkiezingen voor de Provinciale Staten heeft de NRC een serie over de identiteit van de provincies. Daarin, op 21 februari, ook een verslag van de avond van Cultureel Café Dalfsen met Herman Pleij op 25 januari, overigens zonder Cultureel Café te noemen. Hieronder die passage:

Gestapelde identiteiten

Dat niet elke inwoner van Overijssel zich daadwerkelijk Overijsselaar voelt, is volgens Herman Pleij, emeritus hoogleraar historische Nederlandse letterkunde, niet opmerkelijk. Laatst was Pleij voor een lezing in Dalfsen, nabij Zwolle, en vroeg hij het publiek met welk gebied ze zich identificeren. Ze bleken zich vooral Dalfs te voelen. „Ieder mens heeft gestapelde identiteiten. Het begint bij zaken die dicht bij de mens staan, zoals het geloof, het dorp of een voetbalclub, daarna komt de regio.”

In sommige provincies valt de identiteit samen met de provinciegrenzen, zoals in Friesland, vertelt Pleij, „maar in een provincie als Overijssel is dat onduidelijker”. Het gebied kent veel regionale identiteiten. De provincie herbergt Twente en Salland, maar ook zowel de confessionele Biblebelt als katholieke plaatsen als Oldenzaal. Dat de provincie zélf wat identiteitsloos lijkt is opmerkelijk, gezien de naam Overijssel al in de zestiende eeuw voorkomt.

Het zit een beetje in de naam, een verzameling van gebieden, vertelt Pleij. „Overijssel is een afgeleide van ‘Oversticht’, het land dat voorbij het ‘Sticht’ lag – het bisdom van Utrecht.”

De bekendste identiteit van Overijssel is natuurlijk Twente, tegen de Duitse grens. „Hoe verder tegen de rand van het land, hoe sterker de identiteit om het verschil met het buurland te benadrukken.” Pleijs eigen vader was Tukker. „Hij was ontzettend trots op Twente, bijvoorbeeld tijdens de dorpsrevue.”

Het complete artikel is hier te vinden.

 

Opera Tosca

Bij de voorbespreking van de opera Tosca door Ben Coelman op 26 oktober, nam Ben ons eerst ruim de operawereld in, om daarna de opera Tosca op een humoristische wijze onder de loupe te nemen.
Gewapend met deze intensieve voorkennis gingen wij met de groep van 25 opera-liefhebbers op 4 november met de bus naar De Spiegel in Zwolle, waar wij hebben genoten van deze moderne versie van de opera van Tosca. Opvallend was de niet altijd goed lopende synchronisatie van digitaal beeld op grote schermen achter op het toneel met het lopende verhaal, maar dit werd ruim goed gemaakt door de uitstekende zangers en het spannende, soms flink gewelddadige, verhaal, opgezweept door het eveneens uitstekende orkest.
En in de eerste pauze werden wij bijzonder plezierig verrast met het bezoek in de coulissen, waarbij Ben ons in de korte tijd van de pauze weer talloze extra wetenswaardigheden vertelde over het leven op en achter het toneel. En in de tweede pauze was er een hapje en een drankje voor ons als groep.
Alles was uitstekend georganiseerd door Greet Aafjes en Wouter van Delft.
Wij hebben zo Tosca op een heel speciale manier kunnen beleven!

Jan Sindram

Reactie op ‘De Molen Roept!’

Zaterdagmiddag, 26 mei
Cultureel Café Dalfsen bij De Westermolen
Muziektheater  Firma Weijland speelt ‘De Molen Roept’.

Hallo Greet (en medewerkers),

Wat een fantastische middag heb je ons vorige week zaterdag bezorgd.
Mooi verhaal! Goede artiesten…geweldig!
Dat wilde ik je even laten weten.

Groeten,

Greet Woortmeijer

Meesters & Gezellen 2018

Na het optreden van Meesters en Gezellen in de voorgaande jaren waren we ook nu weer in gespannen afwachting van hoe al die schitterende stemmen (haast ongelooflijk) van de Meesters en het geweldige (aanstormende) jeugdige talent ons dit jaar weer in vervoering konden brengen.
Elke keer weer ben je verwonderd over, en begeesterd van, wat je hoort: van iedere stem apart en het complexe samengaan van al die verschillende stemmen. Wat een stemmen! Wat een complexe muziekstukken!
Je vraagt je af hoe je dat wel ingestudeerd krijgt en perfect met elkaar weet uit te voeren! Je zit ademloos op een rechte kerkbank te luisteren en te kijken naar een ook dit jaar weer uniek optreden en vergeet de tijd.

Hulde aan de mensen van Cultureel Café Dalfsen die ook dit jaar weer Meesters en Gezellen naar Dalfsen hebben weten te halen!

Goos en Elly Brands

Gedichten waar je (nog) gelukkiger van wordt

 Gedachten  nav een optreden van de dichteres/performer Tjitske Jansen en de violist Jasper le Clerq , in het Cultureel Cafe in Dalfsen.

Jaren geleden las ik in een krant  deze woorden van haar:

‘ De stad is nog stil
Tegen elkaar en een muur
Slapen twee fietsen.’

Dit beeld, wat  ik  niet alleen lees, maar ook kan voelen en zien is wat op deze avond mij opnieuw te binnen schoot.  De dichteres staat op het podium en leest voor. De tekst gaat over een schoolmeisje,  een puber,  een volwassen vrouw enz. Gewone alledaagse voorvallen maar …ze zegt het zo dat  je  het zelf als het ware meemaakt, het gaat over jou. Het zijn verhalende gedichten, woorden die binnenkomen als verhaaltjes. En daarbij speelt de violist Jasper le Clercq, improviserend theatrale en verhalende vioolmuziek met geluid effecten.

Een mooi voorbeeld van samenspel van deze twee kunstenaars: Zij vertelt over een teunisbloem die alleen in de nacht haar bloemblaadjes knisperend opent. Tjitske knippert met haar vingers en Jasper speelt (tokkelt?) zodat je de teunisbloemen hoort open gaan en voor je ziet en niet meer vergeet. (Zoals de twee fietsen jaren geleden)

Het publiek luistert stil. Wat ik zelf niet gemakkelijk vind is de snelheid waarmee Tjitske spreekt, ze rolt soms over haar eigen woorden  of verandert halverwege een zin, naar een andere zin. Hoewel  de snelheid van opeenvolgende  woorden ook doet denken aan  voordrachten  van een rapper. Wellicht speelt dit bij jongeren totaal geen rol en is het juist super.

Een boeiende avond met twee bevlogen artiesten.

Alice Groeneveld.